山膏中山经
《中山经·中次七经》
山膏
Shangao
4.644k中山经
BeastCursingFire
On Mount Ku lives a beast called Shangao. It looks like a pig, red as cinnabar fire, and it is very good at cursing.
Original & Translations
中山经曰:苦山,有兽焉,名曰山膏,其状如逐,赤若丹火,善詈。
"逐"是"豚"的误写,也就是猪。所以山膏是一头猪。红色的,红得像丹火。然后——"善詈"。
詈,就是骂人。
整部《山海经》写了几百种兽,能力五花八门:吃人、御火、御兵、见则天下大旱、食之已疠、可以御凶。只有山膏,被记下的本事是骂人。
而且写得很认真。"善詈"和"四角""九尾""一首三身"是同一个句式,像在记录一条客观属性。你能想象记录者蹲在苦山脚下,被一头红猪骂了一顿,然后掏出竹简,写下:此兽善詈。
苦山本身也不是什么好地方。同一段里写着:山上有一种草叫无条,吃了能杀鼠;有一种树叫黄棘,结的果子让人不育;还有一种草,吃了治癞病。一座山上全是药,也全是副作用。
红猪站在这么一座山上,见谁骂谁。它不咬人,不吃人,不动手。它只是骂。
这可能是中国文学史上第一个被记录下来的"嘴替"。三千年前就有这种角色了:本事不大,嘴上不饶人。
《山海经》没有评价它。没有说它凶,也没有说它坏。只是记下来:有一头红猪,很会骂人。然后就翻页了。
这种冷静,比任何评论都好笑。
The Classic of Central Mountains: On Mount Ku lives a beast called Shangao. It looks like a pig — the character in the text is a scribal slip for "pig" — red as cinnabar fire. And it is very good at cursing.
Cursing. That's the power.
The Shan Hai Jing catalogues hundreds of beasts with an enormous range of abilities: eats people, wards off fire, wards off weapons, its appearance brings drought, eat it and you are cured of plague, it can protect you from evil. Only Shangao is recorded for being good at swearing.
And it's written perfectly straight. "Good at cursing" sits in the same sentence pattern as "four horns," "nine tails," "one head and three bodies" — as if it were an objective trait. You can picture the recorder crouched at the foot of Mount Ku, getting cursed out by a red pig, taking out his bamboo slips, and writing: this beast is good at cursing.
Mount Ku isn't a nice place anyway. The same passage lists a grass that kills rats, a tree whose fruit makes you sterile, and an herb that cures leprosy. A mountain of medicines, all with side effects.
The red pig stands on that mountain and curses whoever walks by. It doesn't bite. It doesn't eat anyone. It doesn't raise a hoof. It just talks.
This may be the first recorded heckler in Chinese literature. Three thousand years ago, the archetype already existed: not much power, but a mouth with no brakes.
The book passes no judgment. It doesn't call the pig vicious. It doesn't call it evil. It records: there is a red pig. It is very good at cursing. Then it turns the page.
That calm is funnier than any commentary.
中山经: เขาคู่มีสัตว์ชื่อซานเกา รูปร่างเหมือนหมู ตัวแดงเหมือนไฟชาด และ "ชอบด่า"
ทั้งตำรานับร้อยตัวมีพลังสารพัด กินคน กันไฟ กันอาวุธ ปรากฏแล้วภัยแล้ง กินแล้วหายโรค มีเพียงซานเกาที่ความสามารถคือการด่า
และเขียนอย่างจริงจัง "ชอบด่า" อยู่ในรูปประโยคเดียวกับ "สี่เขา" "เก้าหาง" ราวกับเป็นคุณสมบัติที่วัดได้
หมูแดงตัวหนึ่ง ยืนอยู่บนภูเขาที่เต็มไปด้วยสมุนไพรและผลข้างเคียง ไม่กัด ไม่กินใคร แค่ว่า
อาจเป็นนักด่าคนคนแรกในวรรณกรรมจีน สามพันปีก่อนมีต้นแบบแล้ว: ฤทธิ์ไม่มาก แต่ปากไม่ยอมใคร
หนังสือไม่ตัดสิน แค่จดว่า "มีหมูแดงตัวหนึ่ง ชอบด่า" แล้วพลิกหน้า
Klasik Gunung Tengah: Gunung Ku didiami binatang bernama Shangao. Rupanya seperti babi, merah seperti api sinabar, dan "pandai memaki".
Seluruh kitab ini menyenaraikan ratusan binatang dengan pelbagai kuasa: makan orang, menolak api, menolak senjata, kemunculannya membawa kemarau, dimakan menyembuhkan wabak. Hanya Shangao dicatat kerana pandai memaki.
Dan ditulis dengan muka lurus. "Pandai memaki" duduk dalam pola ayat yang sama dengan "empat tanduk", "sembilan ekor" — seolah sifat yang boleh diukur.
Babi merah itu berdiri di gunung penuh ubat dan kesan sampingan. Tidak menggigit, tidak makan sesiapa. Cuma bercakap.
Mungkin ini pencaci pertama yang direkodkan dalam kesusasteraan Cina. Tiga ribu tahun lalu archetype itu sudah wujud: kuasa kecil, mulut tanpa brek.
Buku itu tidak menghakimi. Ia mencatat, kemudian menutup halaman.
Kinh Sơn Trung: núi Khổ có loài thú tên Sơn Cao. Hình như lợn, đỏ như lửa chu sa, và "giỏi chửi".
Cả cuốn sách liệt kê hàng trăm loài với đủ thứ năng lực: ăn thịt người, chống lửa, chống binh khí, xuất hiện thì hạn hán, ăn vào khỏi bệnh. Chỉ Sơn Cao được ghi vì giỏi chửi.
Và viết rất nghiêm túc. "Giỏi chửi" nằm trong cùng kiểu câu với "bốn sừng", "chín đuôi" — như một thuộc tính khách quan.
Con lợn đỏ đứng trên ngọn núi đầy thuốc và tác dụng phụ. Không cắn, không ăn ai. Chỉ nói.
Có lẽ đây là kẻ chửi đầu tiên được ghi lại trong văn học Trung Quốc. Ba ngàn năm trước đã có mẫu hình ấy: bản lĩnh không lớn, miệng không chịu thua.
Sách không phán xét. Chỉ ghi lại, rồi lật trang.
Klasik Gunung Tengah: Gunung Ku dihuni binatang bernama Shangao. Rupanya seperti babi, merah seperti api sinabar, dan "pandai memaki".
Seluruh kitab ini mencatat ratusan binatang dengan pelbagai kuasa: makan orang, menolak api, menolak senjata, kemunculannya membawa kemarau, dimakan menyembuhkan wabak. Hanya Shangao dicatat karena pandai memaki.
Dan ditulis dengan muka lurus. "Pandai memaki" duduk dalam pola kalimat yang sama dengan "empat tanduk", "sembilan ekor" — seolah sifat yang bisa diukur.
Babi merah itu berdiri di gunung penuh obat dan efek samping. Tidak menggigit, tidak makan siapa pun. Cuma bicara.
Mungkin ini pencaci pertama yang tercatat dalam sastra Tiongkok. Tiga ribu tahun lalu pola itu sudah ada: kuasa kecil, mulut tanpa rem.
Buku itu tidak menghakimi. Ia mencatat, lalu menutup halaman.
Nearby Creatures